..รองเท้าคู่เก่าๆ..

ชีวิตของเด็กคนหนึ่ง ถูกสั่งสอนเอาไว้ว่า

ก่อนที่จะออกจากบ้านต้องสวมรองเท้าทุกครั้ง

เพราะข้างนอกมันสกปรก

เด็กคนนี้จึงยึดติดกับรองเท้าเสมอ

แม้ว่าข้างนอก จะทำให้เค้าได้พบเจอกับความสนุกสนาน

จนบางครั้งทำให้ไม่อยากที่จะกลับบ้าน

แต่หากวันใดที่เค้าหารองเท้าของเค้าไม่เจอ

เค้าก้อจะไม่ออกไปไหน เป็นอันขาด

และแล้ววันหนึ่ง รองเท้าของเด็กคนนี้ได้ขาดลง

เค้าพยายามที่จะสวมรองเท้า ขาดๆออกไปข้างนอก

แต่รองเท้าของเค้า

มันก้อไม่ได้สวมใส่สบายเหมือนก่อนอีกแล้ว

แม้ว่าเด็กคนนี้จะพยายาม...

ติดกาว หรือ เย็บ รองเท้าคู่นี้สักเท่าไหร่

แต่ มันก้อได้เพียงประทังได้ ไปวัน...วัน เท่านั้นเอง

สุดท้าย................................................

มันก้อไม่สามารถที่จะนำมาใส่ได้อีก

เด็กคนนี้ได้แต่นั่งเหงาอยู่ภายในบ้าน

เพราะเค้าไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าออกไปไหน

ได้แต่นั่งมองเพื่อนๆ

ที่สวมรองเท้าออกไปวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน

และเค้าก้อได้เห็นว่า

ยังมีเด็กอีกกลุ่มหนึ่ง

ที่สามารถก้าวเท้าออกจากบ้านไปวิ่งเล่นได้

ทั้งๆที่พวกเค้า...ไม่ได้สวมรองเท้ากันเลยสักคน

แต่ทำไม เด็กคนนี้ถึงทำแบบเด็กกลุ่มนั้นไม่ได้

เพราะ....ข้างนอกมันสกปรก

เพราะ....เค้ายังคงคิดถึงรองเท้าคู่เก่า

หรือเพราะ....เค้ายังไม่มีรองเท้าคู่ใหม่มาแทนที่กันแน่

แต่หากเด็กคนนี้คิดได้อย่างนั้น

มันก้อไม่ต่างจากการที่เค้าเอาชีวิตทั้งหมดไปฝากเอาไว้กับสิ่งอื่น

จนลืมที่จะรักและหาความสุขให้กับตัวเอง

ผมหวังว่า...

สักวันผมคงได้เห็นเด็กคนนี้

ได้ออกมาวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานอีกครั้ง

แม้ว่าจะมีรองเท้าคู่ใหม่หรือไม่ก้อตาม

..โลมาสีน้ำทะเล..

...คนที่ควรเสียใจ...

...เมื่อความรักสิ้นสุดลง...

จะมีคนๆหนึ่งคนที่เดินจากไป

และ มีคนอีกคนหนึ่งที่จมอยู่กับความโศกเศร้าเสียใจ

คนๆแรกคือคนที่หมดรัก แต่อีกคน คือคนที่ยังรักอยู่

ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่ว่าคำพูดใดใด

ก้อคงจะไม่สามารถ

ทำให้คนที่เสียใจลุกขึ้นมายิ้มและร่าเริงได้

แม้ความรักจะเป็นสิ่งที่ไม่มีเหตุผล

แม้ความรักจะไม่มีถูก หรือ ผิด

แม้ความรักจะไม่มีแบบอย่างที่แน่นอน

แต่...สำหรับผม

ไม่ว่าความรักจะจบลงด้วยรูปแบบใดก้อตาม

น้ำตา ของคนที่เคยรัก ก้อยังเป็นสิ่งที่มีค่าเสมอ

เพราะถึงอย่างไร

คนๆนั้น ในอดีต...คือคนที่เรารักมากที่สุด

แต่ถ้าหากจะมองกันให้ดีๆ

คนที่น่าจะเสียใจที่สุด

น่าจะเป็นคนที่เดินจากไปมากกว่า

เพราะเค้าได้เสีย.... "คนที่รักเค้ามากที่สุด" ....ไป

ส่วนคนที่โศกเศร้าเสียใจ

เสียเพียงแค่

"คนที่ไม่ได้รักหรือสนใจไยดีกับเค้าแล้ว" เท่านั้น

ซึ่งมันเทียบกันไม่ได้เลย

..โลมาสีน้ำทะเล..

                      ..ความรัก.. 

ความรัก...มักเริ่มต้น  

จากการที่เราแอบชอบใครสักคน  

ที่เราเห็นว่าเค้าดีนะ…เค้าน่ารักนะ  

ต่อจากนั้น  

เราก็มักจะคอยแอบมองเค้าอยู่เป็นประจำ  

ไม่ว่าเค้าจะทำอะไร?…เค้าจะพูดคุยอยู่กับใคร?  

แล้วคนที่คุยด้วยใช่แฟนของเค้าหรือเปล่า?  

พอเรารู้ว่า  

คนที่เราแอบชอบมักจะเดินผ่านมาทางนี้...เวลานี้  

สิ่งที่เรามักจะทำ ก็คือ  

 คอยยืนอยู่แถวนั้นเป็นประจำ  

เพื่อคอยแอบมองเค้า  แม้จะไม่ได้พูดคุยกัน  

แต่ขอได้แค่แอบมองแค่นั้นก็พอใจสำหรับเราแล้ว  

ชื่อของเค้า, วันเกิดเค้า,  

ทุกๆสิ่งที่เป็นเค้า, ทุกๆอย่างที่เค้าชอบ  

นั่นแหละคือ...สิ่งที่เราอยากรู้ที่สุด  

หนทางใด…วิธีไหน  

ที่จะทำให้เราได้รับรู้  เรามักจะทำ  

จากนั้นมีวิธีใดบ้างที่จะทำให้เราได้รู้จักกับเค้า  

ได้พูดคุยกับเค้า หรือแม้แต่ได้เป็นเพื่อนกับเค้าก็ยังดี  

พอเราได้รู้จักกับเค้าแล้ว  

ทุกๆครั้งที่เราได้เจอกันเรามักจะทำให้...  

ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับเค้า  

เรายอมได้แม้ต้องฝืนความเป็นตัวเองที่เรามี  

เรายอมทำทุกๆอย่าง...ที่เรารู้ว่าเค้าต้องการ  

เพราะหวังเพียงแค่ว่า  

เค้าจะรู้สึกดีๆกับเราบ้างก็เท่านั้น  

เราไม่เคยลืมทุกๆเรื่องที่เกี่ยวกับเค้า  

เราไม่เคยลืมวันที่เราพบกับเค้าครั้งแรก  

เราไม่เคยลืมแม้แต่วันเกิดของเค้า  

แต่เราไม่เคยหวังว่า  

เค้าจะต้องจดจำทุกๆเรื่องของเราได้  

เพียงแค่เค้าไม่ลืมว่า...  

เราเป็นอีกคนที่แอบรักและหวังดีกับเค้าอยู่เสมอ  

แค่นั้นเราก็พอใจแล้ว  

                ..โลมาสีน้ำทะเล..

                  ..โลมาสีน้ำทะเล.. 

อยากกลับไปเป็น "เด็ก" 

ความทรงจำในวัยเด็กเป็นสิ่งที่เมื่อนึกถึงทีไร  

ก้อมักจะต้องแอบยิ้มไปด้วยทุกครั้ง  

และหากให้เราจินตนาการถึงภาพของเด็กเล็กๆสักคน  

สิ่งที่เรามักจะมองเห็นก้อคือ...  

ถ้าเด็กไม่ร้องไห้..ก้อมักจะ..หัวเราะ  

เพราะเด็กจะแสดงออกถึงอารมณ์ต่างๆได้อย่างไม่อายใคร  

และไม่ต้องเสแสร้ง สร้างภาพใดใดให้ตัวเองดูดีในสังคม  

ผมจึงว่า...เด็ก เป็นวัยที่น่าอิจฉาที่สุด  

และผู้ใหญ่ทุกคน มักจะอยากหวนกลับไปสู่วัยเด็กอีกครั้ง  

เด็กที่มักจะมีแต่คนคอยเอาใจ  

เด็กที่ไม่ต้องมีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบมากมาย  

และทุกอย่างที่เด็กทำ มักจะดูเป็นความน่ารักสดใสเสมอๆ  

ที่สำคัญเด็กมักจะอยู่กับความเศร้าได้ไม่นาน  

...พอเห็นของเล่นชิ้นใหม่  

...พอคุณแม่บอกว่าจะพาไปเที่ยว  

...พอมีคนมาปลอบ "โอ๋ แต่ช้าแต่"  

เด็กก้อมักจะหยุดร้องไห้ทันที  

ผิดกับผู้ใหญ่  

ที่มักจะจมอยู่กับความโศกเศร้าเสียใจ  

ไม่ว่า สิ่งของหรือคำปลอบใจใดใด  

ก้อคงไม่อาจทำให้ผู้ใหญ่ รู้สึกดีขึ้นได้  

ถ้าเค้ายังเลือกที่จะยึดติดอยู่กับเรื่องราวเดิมๆ  

...สมอง...  

อาจจะสั่งให้เราอยากที่จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่  

...แต่หัวใจ...  

บางครั้งมันก้อเหนื่อยเกินกว่าที่อยากจะเติบโต  

                                                       ..โลมาสีน้ำทะเล..

                                                    .. สิ่งที่ดี .. 

                                          อาจไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ 

เมื่อยังเด็ก ทุกคนคงจำได้ดีว่า คุณครูประถม  

มักจะคาดหวังให้เด็กนักเรียนของตนเอง  

มีลายมือที่สวยงาม  

ดังนั้น จึงมีการฝึกฝนให้เกิดการคัดลายมือ  

หรือเขียนไทยกันอยู่เสมอๆ  

ผมเองก้อเป็น  1 ในคนที่มีลายมือสวย  

และก้อรู้สึกภูมิใจกับลายมือของตนเอง  

แต่พอถึงวันนี้  

ลายมือกลับไม่ได้มีคุณค่าอะไรมากมาย  

ทุกคนต่างชอบ  

ตัวอักษรที่พิมพ์ขึ้นมาจากคอมพิวเตอร์  

เพราะมันเป็นสิ่งที่ดูเป็นทางการ  

และสามารถทำได้อย่างสะดวกสบายมากกว่า  

สิ่งต่างๆล้วนเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา  

สิ่งที่ดี แต่ดูไม่ทันสมัย  

ก้อมักจะดูเลือนรางหมดความสำคัญไป  

ในแง่มุมของ "ความรัก" ก้อเช่นกัน  

คนทุกคน ล้วนต้องการ "คนดี"  

เพื่อให้เค้าเข้ามาเป็น "คนรัก"  

แต่น่าแปลกไหม  

ที่คนส่วนใหญ่เวลาเลิกกัน  กลับให้เหตุผลว่า  

"เธอดีเกินไป"  

เพราะฉะนั้น....ในเรื่องของลายมือ  

ลายมือสวย เป็นสิ่งที่ดี ....  

แต่ปัจจุบัน มันไม่ใช่สิ่งที่จำเป็น  

และในเรื่องของความรัก  

..คนดีบางคน..  

ก้ออาจไม่ใช่คนรักที่ใครอีกคนต้องการ  

                                                   ...โลมาสีน้ำทะเล...

..น้ำตาลกับเกลือ..  

ก่อนไปเที่ยวเชียงราย ที่ห้องของผมมีทุเรียนทอดอยู่ถุงนึง  

เปิดกินไปจนจะหมดแล้ว จึงพยายามเก็บมันให้ดีที่สุด  

เพราะว่า...มดที่ห้องจมูกไวมาก  

เลยทั้งเย็บด้วยแม๊ก และเอาเทปกาวมาปิดที่มุมถุงไว้  

กะว่ากลับจากเชียงรายเมื่อไหร่ กรูจามากินต่อ  

แต่พอกลับมาถึง...ผมก้อต้องทึ่งกับความสามารถของฝูงมด  

มันแทรกตัวผ่านลวดเย็บกระดาษ เข้าไปกินทุเรียนทอดได้  

แต่...พวกมันทุกตัว  ก้อล้วนแต่ต้องตายกันอยู่ภายในถุง  

เพราะ สิ่งที่มันกินเข้าไปคือ...เกลือ ไม่ใช่ น้ำตาล...  

หลายคนอาจจะมองว่า  

...มดแม่งโง่ว่ะ  แค่นี้ก้อแยกไม่ออก  

แต่ผมว่า มันก้อไม่ต่างอะไรกับคนเราหรอก...  

ทุกครั้งที่เรามีความรัก เราก้อสามารถฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆได้  

ถึงแม้มันจะยากลำบากแค่ไหนก้อตาม  

..บางคน..  

ยอมให้เค้าหลอก โกหกเท่าไหร่ เจ็บเท่าไหร่ก้อไม่ยอมเลิก  

..บางคน..  

ยอมให้น้ำตา และความเจ็บปวด  

มาแทนที่เสียงหัวเราะ และความสนุกสนาน  

..บางคน..  

ยอมที่จะรอ...รอ...รอ...และ รอ  กับสิ่งเรียกว่าความรัก  

..บางคน..  

ยอมหิวเพื่อให้เค้าอิ่ม  ยอมหนาวเพื่อให้เค้าอุ่น 

ยอมเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเค้า  

..และบางคน..  

ก้อโง่ถึงขนาดบอกได้ว่า "เรายอมตายแทนเค้าได้"  

มดอาจจะโง่ ที่แยกน้ำตาลกับเกลือไม่ออก  

แต่คนบางคนกลับโง่กว่า โง่ที่แยกไม่ออกว่า  

"ความรักที่เป็นอยู่ มันคือความทุกข์หรือความสุขกันแน่"  

มดยอมตาย...เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง   

ผิดกับคนโง่บางคนที่ยอมตายได้...เพื่อคนอื่น "คนที่เค้าไม่รัก"  

แสงสว่างจาก

...พระจันทร์และหมู่ดาว...

บนท้องฟ้าเวลากลางคืน เปรียบเหมือน กระดานดำแผ่นใหญ่ๆ

ที่แต่งแต้มไปด้วยเรื่องราวและความสว่างไสว

ของทั้งพระจันทร์และหมู่ดาว

...สำหรับคนบางคน...

พระจันทร์ก้อเป็นเหมือนคนรัก

หมู่ดาวน้อยใหญ่ ก้อคงเป็นเหมือน เพื่อนๆของเรา

ที่ต่างมีคุณค่าด้วยกันทั้งสิ้น แต่....

ยามใดที่มีพระจันทร์ มักไร้แสงแห่งหมู่ดาว

แต่ยามที่มีหมู่ดาว พระจันทร์ก้อมักจะเลือนหายไป

แม้พระจันทร์จะส่องแสงได้สว่างไสวกว่า

และทุกคนก้อมักจะมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็น

พระจันทร์ทอแสงเต็มดวงอยู่บนฟากฟ้า

แต่พระจันทร์เต็มดวง...มักจะอยู่กับเราได้ไม่นาน

...ความรัก...

เรามักจะให้คำๆนี้มีความหมายเฉพาะเจาะจงอยู่เพียงแค่คนรักของเราเท่านั้น

เหมือนกับว่า ฝากชีวิตทั้งชีวิตไว้กับคนเพียงคนเดียว

และมักจะมองว่า หากขาดเค้าไป โลกทั้งใบคงมืดมิด

ซึ่งเรามักจะลืมเลือนไปว่า...แม้ยามใดที่โลกไร้ซึ่งพระจันทร์

หมู่ดาวน้อยใหญ่ก้อยังคงอยู่เคียงคู่กับความมืดมิดเป็นเพื่อนของเราเสมอ

..โลมาสีน้ำทะเล..

=ไอ้สัตว์=

ถ้ามีใครมาว่าเราด้วยคำๆนี้

รับรองว่าคงจะไม่มีใครนิ่งอยู่เฉยๆได้แน่ๆ

เพราะคนเรามักจะมองคำๆนี้...ว่าเป็นคำหยาบ

ส่วนคนที่พูด ก้อมักจะกำลังมีอารมณ์โกรธสุดๆอยู่ด้วย

เฮ้อ....งงเหมือนกันนะ

ทำไมเราถึงมองว่า...สัตว์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ต่ำกว่าเรา

ทั้งๆที่พฤติกรรมหลายๆอย่างของเรา สู้พวกมันไม่ได้เลย

สุนัข....สัตว์ที่แสนจะซื่อสัตย์  จงรักภักดีกับผู้มีพระคุณ

แมงมุม....สัตว์ที่ชีวิตทำงานอย่างเป็นระบบ มีการวางแผนที่ดี

แถมยังรักลูกๆของมัน ยอมเสียสละชีวิตให้ลูกๆของมันกินได้

มด...สัตว์อีกชนิดที่โคตรจะมีระเบียบ ช่วยเหลือกันทำงาน

ด้วยเท้าเล็กๆของมันสามารถเดินทางเป็นกิโลๆอย่างไม่เหนื่อยอ่อน

แถมยังเป็นระเบียบ ต่อแถวกันอย่างสวยงาม

นกเพนกวินเพศผู้...จะเก็บไข่ไว้ตรงหว่างขา

ยอมยืนตากลมหนาวอุณหภูมิติดลบกว่า 100 องศา

เพื่อรอยคอยการส่งต่อลูกน้อยให้กับกับตัวเมีย

นกเงือก....สัตว์ที่รักในคู่ของตัวเอง อยู่กันแบบผัวเดียวเมียเดียว

หากตัวใดตัวหนึ่งตายจากไป อีกตัวก้อจะตรอมใจตายตาม

นอกจากนี้สัตว์ต่างๆก้อยังไม่เคยทำร้ายธรรมชาติ

มันแค่เกิดมาไม่ได้มีสมองที่เฉลียวฉลาดเหมือนอย่างกับมนุษย์ก้อเท่านั้น

ต่อไปนี้หากใครที่คิดจะด่าคนอื่นว่า...ไอ้สัตว์...ขอให้คิดก่อนว่า

ถ้าหากคุณยังซื่อสัตย์สู้สุนัขไม่ได้, ทำงานไม่เป็นระบบเหมือนแมงมุม,

ไม่มีระเบียบเหมือนมด, ไม่เคยใส่ใจลูกและเมียเหมือนเพนกวิน

และยังนอกใจคนรัก...ซึ่งต่างจากนกเงือก

คุณก้อไม่สมควรที่จะพูดคำๆนี้ออกไป

แล้วคุณคิดหรอว่า หากเลือกเกิดได้สัตว์เหล่านี้จะอยากเกิดมาเป็นมนุษย์

สิ่งมีชีวิตที่วันๆมีแต่ปัญหา 

 ..โลมาสีน้ำทะเล.. 

รัก...........ษา

วันอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมได้ดู รักแปดพันเก้า

ผมรู้สึกชอบประโยคที่ฟ้าพูดจัง...

“การที่คนรักของเราไปมีคนอื่น ไม่ใช่ความผิดของเค้าหรือของใคร

แต่มันเป็น "ความผิดของเราเอง"  ที่รักษาเค้าเอาไว้ไม่ได้”

กว่าที่เราจะได้ใครสักคน มาเป็น "คนของเรา"

เราต้องใช้ทั้งเวลา แรงกายและแรงใจ ในการฝ่าฟันสิ่งต่างๆ

แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป...

เรากลับแสดงออกถึง "สิ่งที่เรียกว่า ความรัก" กันน้อยลง

และกว่าจะมารู้ซึ้งถึงค่าของมันอีกที

ก้อต่อเมื่อ  "สิ่งที่มีอยู่ มันได้หลุดลอยไปแล้ว"

มันไม่ใช่ความผิดของ "เค้าคนนั้น" ที่เบื่อเรา

และไม่ใช่ความผิดของ "ใครอีกคน" ที่เข้ามาในชีวิตของเค้าคนนั้น

แต่มันเป็น "ความผิดของเราเองจริงๆ"

ผิดที่...สายตาของเรา...

ที่เห็นเค้าเป็นเพียงของตาย

ผิดที่...ปากของเรา...

ที่ไม่เคยพูดจาดีดี  มีแต่จะชวนหาเรื่องทะเลาะทุกที

ผิดที่...หูของเรา...

ที่ได้ยินสิ่งที่เค้าพูด เป็นเพียงสิ่งที่น่าเบื่อ น่ารำคาญ

ผิดที่...สมองของเรา...

ที่คอยคิด แต่จะหาเรื่องจับผิด 

และผิดที่...มือทั้งสองข้าง...

ที่ไม่เคย...ประคองเมื่อเค้าล้ม

ไม่เคย...โอบกอดเมื่อเค้าอ่อนแอ

ไม่เคย...จูงมือเค้า เคียงข้างไปกับเรา

เพราะฉะนั้น คนที่พร่ำบอกว่า "ความรัก คือ ความเจ็บปวด"

ผมอยากให้คุณลองสำรวจตัวเองก่อนว่า...

ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นนั้น

มันมีสาเหตุมาจากการไม่ใส่ใจในความรักของตัวเองหรือเปล่า

เพราะ...คนเรามักจะรู้ซึ้งถึงคุณค่าของลมหายใจ

ก้อต่อเมื่อ...รอบกายของเค้ามีแต่ควันไฟ...

...โลมาสีน้ำทะเล...

บรรยากาศเดิมๆเมื่อ 2 ปีที่แล้วยังคงหวนกลับมาอีกครั้ง  

ขอบคุณนะครับ ฟุตบอลจตุรมิตรสามัคคี  

เพราะ อย่างน้อยที่สุด 

ก้อทำให้ผมได้ร้องเพลงโรงเรียนที่ผมรักอีกครั้ง  

เพลงโรงเรียนเป็นเพลงแห่งความประทับใจ  

มันทำให้...  

ภาพที่ผมเคยเรียน เคยเล่น ภาพของการทำกิจกรรม  

ภาพของเพื่อนๆ อาจารย์ และภาพแห่งความสนุกสนาน  

หวนกลับมาอย่างช้าๆ  

ไม่รู้สิ...มันโคตรซึ้งเรย พูดไม่ถูกเลยอ่า  

และงานนี้ยังทำให้ผม  

ได้เจอพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ และอาจารย์หลายๆท่านอีกด้วย  

..โลมาสีน้ำทะเล..

..แสงไฟที่ส่องมาไม่ถึง.. 

ยามค่ำคืนของถนนสายใหญ่  ล้วนจอแจไปด้วยรถรามากมาย 

ที่ต่างสาดส่อง แสงไฟกันอย่างสว่างไสวไปทั่วท้องถนน 

แต่ใครจะเคยสนใจสิ่งต่างๆริมถนนบ้าง 

ว่าแต่ละชีวิตจะมีความเป็นอยู่กันอย่างไร 

  ข้างถนน...ที่เต็มไปด้วย ความเงียบเหงา และเยือกเย็น

 ข้างถนนนั้น...ยังมีแม่ค้าหาบเร่ ที่นั่งรอลูกค้าอย่างหงอยเหงา

 ข้างถนนนั้น...ยังมีสุนัขนั่ง นอน เรียงรายกันอยู่ตลอดทาง

 ข้างถนนนั้น...ยังมีคนเสียสติ ขุดคุ้ยถังขยะ เหมือนกำลังหาอารายสักอย่าง

 ข้างถนนนั้น...ยังมีขอทาน นั่งกระจายกันอยู่เป็นจุดๆ

 และข้างถนนนั้น...ยังมีผมอีกคนที่กำลังเดินอย่างไร้จุดหมาย 

ในชีวิตของคนเรา.. 

คงจะไม่ได้พบเห็นแต่แสงสว่าง และความสนุกสนานกันแต่เพียงอย่างเดียว 

ภายใต้แสงสว่างนั้น ยังคงมีมุมมืดที่แสงสว่างสาดส่องไปไม่ถึง 

เป็นมุมที่ทุกคนลืมเลือน หรือแกล้งทำเป็นลืมมัน 

มุมที่ถูกทอดทิ้ง และไม่มีใครเคยสนใจ 

..โลมาสีน้ำทะเล..

ช่อกุหลาบของผม 

มีแจกันดอกไม้ใบหนึ่งที่ผมรักมาก   

ซึ่งภายในแจกันใบนั้นเต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีขาว   

ที่ถูกจัดเอาไว้อย่างสวยงาม   

วันเวลาที่ผ่านไปค่อยๆกลืนความสวยงาม   

ที่เคยมีอยู่ของดอกกุลาบช่อนั้นไปเรื่อยๆ   

กลิ่นหอมของช่อกุหลาบค่อยๆจางหายไป   

กลีบสีขาวที่เคยเบ่งบานอย่างสวยงาม   

ค่อยๆถูกแทนที่ด้วยความเหี่ยวแห้ง   

และแปรเปลี่ยนจากสีขาวกลายเป็นสีน้ำตาล   

สภาพของดอกไม้ที่เคยชูช่อสวยงาม   

กลับค่อยๆงอลงเรื่อยๆ กลีบดอกค่อยๆร่วงหล่นลง   

ทั้งๆที่ผมพยายาม...    

ที่จะรักษาเจ้าช่อกุหลาบนี้ให้ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้   

แต่ก้อไม่อาจยื้อเวลาของความงดงามเหล่านั้นไปได้   

ทุกๆสิ่งในโลกกลมๆใบนี้    

ล้วนรอคอยการเปลี่ยนแปลงด้วยกันทั้งสิ้น   

ช่อกุหลาบของผมเป็นเพียง 1 ใน หลายๆล้านอย่าง   

ที่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา   

คงไม่มีสิ่งไหนที่จะคงอยู่ได้อย่างมั่นคง ถาวร และตลอดไป   

เพราะแม้แต่ความรู้สึกของคนเรา   

ยังแปรเปลี่ยนไปเป็นร้อยๆครั้งในแต่ละวัน   

คนที่เคยรัก ไว้ใจ เข้าใจกันในทุกๆเรื่อง...   

อาจจะกลายเป็นคนที่ไม่สนใจกัน ลืมเลือนกัน   

หรือไม่อยากที่จะพบเจอกันอีกตลอดไป   

คนที่เคยไม่ชอบขี้หน้า รู้สึกไม่ถูกชะตา...   

อาจจะหันมาใช้คำว่า “เพื่อน” ร่วมกันก้อได้   

ไม่มีอะไรที่จะฝืนคำว่า “การเปลี่ยนแปลง” ไปได้   

ทุกๆครั้งที่ความรู้สึกของคนเราเปลี่ยนไปในทางลบ   

คงจะนำพาความเสียใจมาให้กับเราอย่างมากมาย   

อยู่ที่ว่าเราจะจัดการกับความรู้สึกเหล่านั้นอย่างไร   

ซึ่งทางออกของปัญหาดังกล่าวก้อมีอยู่ 2 ทางคือ   

หนึ่ง...ยอมรับกับสภาพที่เกิดขึ้น  

สอง...เปลี่ยนความรู้สึกของตนเองตามไปด้วย   

แต่สำหรับช่อกุหลาบของผม   

มันยังคงอยู่ในเเจกันใบนั้นอย่างเดิม   

แม้ว่ากลิ่นหอมของมันจะเลือนลางจนหมดสิ้น   

แม้ความงดงามจะเลือนหายไปตามกาลเวลา   

แต่ผมก้อยังรักมัน...เพราะมันคือช่อกุหลาบช่อเดิมในอดีต   

กุหลาบที่สวยงามเสมอในความทรงจำ   

แม้ผมจะเสียดาย...และเสียใจกับการเปลี่ยนแปลง   

แต่ผม...จะไม่ยอมเสียมันไป   

                                                                   ..โลมาสีน้ำทะเล..